murmur

ได้สคริปต์จีนมาค่ะ...
ปกติฟังก็เข้าใจเป็นส่วนๆ เหมือนใช้กอกเกิลว่ายกระดืบๆอยู่แล้ว ยิ่งมาคุยกับบาเบลฟิชยิ่งพาลงลึก

(โปรดระวัง คำตู่ คำตก สับลำดับประโยค และโดนชวนดำน้ำ - ทนๆภาษาหน่อยนะคะ)

Disc 1
TRACK 1

-เสียงจิ้งหรีด-
คาซึทากะ: อา~อ๋า~ อยากไปแม่น้ำจังเลย เนอะท่านพี่
คุนิทากะ: ช่วยไม่ได้นี่นา คาซึทากะ แม่นมไม่สบาย
คาซึทากะ: ร้อน
คุนิทากะ: เอ้า ใส่หมวกให้ดีๆ
คาซึทากะ: งั้นไปทางโน้นกัน ท่านพี่
คุนิทากะ: ไม่ได้นะคาซึทากะ ด้านนั้นท่านพ่อห้ามไม่ใช่เหรอ เข้าไปเดี๋ยวโดนโกรธเปล่าๆ
คาซึทากะ: รู้น่า แต่ตรงนั้นเย็นสุดนี่นา
คุนิทากะ: ตรงนั้นเย็นที่สุด... นี่นายเคยเข้าไปแล้วเหรอ
คาซึทากะ: ขอ~โทษ~
คุนิทากะ: เดี๋ยวเถอะ คาซึทากะ เรือนนั่นท่านแม่เคยห้ามไม่ให้ไปใกล้....
[อึก.. อา...]
คาซึทากะ: ท่านพี่... ได้ยินไหม
คุนิทากะ: ไม่มีอะไรหรอก คาซึทากะ เสียงท่านพ่อ
คาซึทากะ: หรือว่าท่านพ่อจะปวดท้องเหมือนแม่นม ทำยังไงดี ท่านพี่
คุนิทากะ: งั้นเราไปดูกัน
-เสียงประตู-
ฟุยุกิ: อา... หลั่ง... ข้างใน...
ฟุชิมิ: ฉันยังไม่เสร็จ...ฟุยุกิ
ฟุยุกิ: โยชิยะสึ... โยชิยะสึ... พอที (moo ii รึ okii -*-)
ฟุชิมิ: เดี๋ยวก่อน.. อย่าเพิ่งไป
ฟุยุกิ: อะ .. อ๊าาา..

คุนิทากะ: ไปกันเร็ว คาซึทากะ
คาซึทากะ: ท่านพี่?
[ท่านพ่อถูกท่านลุงฟุชิมิรังแกหรือ?]

เพียงครู่เดียวที่ได้สบตากับพ่อ
พอได้เห็นผมที่หวาดกลัว เขาแย้มยิ้มให้ ขณะที่ขาขาวยังเกาะเกี่ยวเอวชายอื่น
เกือบยี่สิบปีแล้ว แต่ภาพนั้นยังแจ่มชัดติดตรึง
จากเวลานั้นมา พ่อยังงามไม่เปลี่ยน
นี่คงเป็นสภาพในอนาคตของผม คนที่ถอดพิมพ์มาจากพ่อ คนที่ได้รับสายเลือดมามากกว่าใคร
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผม..คงกลายเป็นปิศาจแบบเดียวกับพ่อ
ทำยังไงถึงจะหนีชะตากรรมนี้พ้น ทำยังไง..ถึงจะหนีความหนักหน่วงของครอบครัวนี้ไปได้

LYNX CD COLLECTION
Izumi Katsura Gensaku
Yogoto Mitsu Wa Shitatarite

หญิง1: คาซึทากะซัง!
หญิง2: คาซึทากะซังจริงด้วย!
คาซึทากะ: [หือม์? รู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ คิดไปเองละมัง]
ไม่ได้พบกันนานนะครับ
หญิง1: สภาพร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ เห็นคุณดูไม่ค่อยดีนัก ตั้งแต่หลังพิธีศพ
คาซึทากะ: ไม่เป็นไรแล้วครับ เพราะตั้งแต่ฤดูร้อนนี้ผมต้องทำงานเป็นเลขาให้อาจารย์คิจิมะ ยุ่งๆน่ะครับ
หญิง1: เมื่อครู่เพิ่งเห็นอาจารย์คิจิมะเองค่ะ อยู่กับผู้ชายท่าทางดูดีมากคนนึง คงจะเป็นเลขา
หญิง2: ดิฉันเคยเห็นเขาที่โรงแรมโยโกฮามะด้วย คาซึทากะซังพอจะทราบไหมคะ
คาซึทากะ:
[เลขา... ถ้านับรวมผมไปด้วยก็มีสามคน
จำไม่ได้เลยว่ามีใครที่พอจะเข้าตาสาว
พวกเธอน่าจะเข้าใจผิด]
เสียใจด้วยนะครับ ผมนึกไม่ออก
หญิง1: อ้าว ท่านฟุชิมินี่คะ
หญิง2: ยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะคะ
คาซึทากะ: [ฟุชิมิ โยชิยะสึ .. เราพี่น้องเรียกเขา "ท่านลุงฟุชิมิ"
เพื่อนสมัยเด็กของพ่อ ...เลขา ...คนรัก
และเมื่อ 10 ปีก่อน ...คู่นอนคนแรกของผมที่อายุ14 ]
ขอตัวครับ
[ไม่ได้มาปาร์ตี้แบบนี้เสียนานเลยพาลมึนกับบรรยากาศ ออกไปพักข้างนอกหน่อยดีกว่า]

*คนพิมพ์เริ่มดำน้ำ--------*
ชาย1: ดูนั่น! เซย์คังจิ คาซึทากะ นึกว่าจะใส่ชุดไว้ทุกข์เสียอีก
ชาย2: คุนิทากะคุงที่เสียไปคงตายตาไม่หลับ งานศพยังไม่พ้น 10 วันดีเลย
ชาย3: จะหน้าตาหรือบุคลิกก็ถอดกันมาจากพ่อ คงลืมบรรยากาศงานเลี้ยงไม่ลงหรอก
ได้ยินว่าหาคนอุปถัมภ์อยู่
แค่พอไม่มีพี่ชายคนเก่ง ตระกูลเซย์คังจิที่ทรงอิทธิพลก็จบ
เป็นเมียน้อยผู้ชาย ก็ดูไร้ยางอายสมตัวดีแล้วนี่
ชาย1: ใครจะโดนฝังเขี้ยวพิษนั่นเป็นรายต่อไป มาพนันกันไหม ฮะฮะฮะ

คาซึทากะ: [นึกว่าจะพูดอะไร.. หึ... มันจริงทั้งหมดนั่นแหละ
ถึงอย่างนั้นก็ยังชอบงานเลี้ยงอยู่ดี อยู่ที่นี่ไม่ต้องคิดอะไร
แค่พูดเงื่อนไขสักสองสามคำ ก็หาคู่นอนชั่วคืนได้
แล้วก็ทำให้ลืมคนคนนั้น...ลืมความจริงที่ว่าพี่คุนิทากะไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว]
ฟุชิมิ: ปลีกมาตัวมาอยู่ที่แบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก กลับเข้าข้างในเถอะ
คาซึทากะ: ท่านลุงฟุชิมิ กระทั่งท่านยังเป็นห่วงผมหรือครับ
ฟุชิมิ: แน่นอน เป็นหน้าที่นี่
คาซึทากะ: ที่ท่านเอ็นดู ก็เพราะผมหน้าเหมือนพ่อใช่ไหมล่ะครับ
ฟุชิมิ: ฉันชอบของสวยๆงามๆ
คาซึทากะ: ถ้างั้น...ตอบรับคำชวนผมหน่อยไหมครับ
ฟุชิมิ: จะหลอกฉัน ...เร็วไปสิบปีนะ
คาซึทากะ: อย่างน้อย ยอมโดนหลอกคืนนี้สักคืนเถอะนะครับ ผมอยากเข้าใจท่านมากขึ้น...
ฟุชิมิ: ใช้แค่ร่างกาย... ไม่พูดจาแล้วจะเข้าใจอีกฝ่ายได้หรือ
วิธีการของเธอแย่ลงนะ เอาแต่ปล่อยตัวไปกับความสุข คนเขาจะเชื่อว่าเธอเป็นแค่พวกมักมากเอา
คาซึทากะ: ก็เพราะว่าหน้าพิมพ์เดียวกันไม่ใช่หรือครับ ที่ทำให้ทุกคนเลยคิดว่าผมเป็นคนมักมากอย่างพ่อ
กระทั่งร่างกายก็ถูกท่านสอนให้เหมือน... อย่างพ่อ
ฟุชิมิ: ใช้ร่างกายล่อลวงคนที่สนใจ แล้วควบคุมเขา
ให้เขาคิดว่าเธอหลง ที่จริงพวกเขาต่างหากที่ติดกับเธอ
นิสัยเสียผิดกับหน้าตานะ
คาซึทากะ: ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกรู้สมนี่ครับ หลักฐาน...ท่านลุง แตะ.ตรงนี้ที...
ฟุชิมิ: เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ ตรงนี้หรือ
คาซึทากะ: ...ท่านลุง...อีก...
ฟุชิมิ: แน่นอน ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกรู้สมนี่
คาซึทากะ: [คนที่มองทะลุถึงตัวตนจริงของผม มีแต่ท่านลุง
ผมมักมีสัมพันธ์กับคนที่อายุมากกว่า ปล่อยให้พวกเขาเพ้อไปเอง
บอกว่า การได้มองดูคนพวกนั้นพ่ายแพ้ วิ่งเข้าหาความพินาศ นับเป็นความสุขอย่างหนึ่งของผมคงไม่ผิด]
ต่อสิครับ
ฟุชิมิ: ในที่อย่างนี้น่ะหรือ ให้ตายสิ ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นเด็กอ่อนโยนแท้ๆ เธอนี่เหมือนใครกัน
คาซึทากะ: พ่อละมังครับ ผมได้เลือดเขามานี่
ฟุชิมิ: แค่สายเลือดอย่างเดียวตัดสินกันไม่ได้หรอก เธอน่าจะ..เหมือนฉันมากกว่านะ
คาซึทากะ: ถ้าเป็นอย่างงั้นแล้ว คุณจะเกลียดพ่อหรือครับ
[ไม่ว่าจะเกลียดพ่อขนาดไหน มันก็น้อยนิดมากเมื่อเทียบกับความรักของท่านลุงที่มีให้พ่อ
ไม่เคยชายตาแลคนอื่น ทำไมถึงรักคนคนนึงได้มากขนาดนั้นนะ ผมไม่เข้าใจ]
ฟุชิมิ: ไว้ตอบบนเตียงแล้วกัน มาเถอะ
คาซึทากะ: [ที่จริงแล้ว ทั้งการเจรจา ทั้งการค้า ทำให้ผมรู้สึกว่างเปล่า <--- แล้วมันหมายความยังไงละคะ -*- 駆け引き 商事
ผมเหมาะสมกับโลกโสมมนี่เพราะไร้ค่ามาตั้งแต่เกิด
ร่างกาย จิตใจเคว้งคว้าง กลวงโบ๋ ไม่มีใครเติมเต็มผมได้





*rant*
เห็นตัวเองมีค่าหน่อยซีคะคุณ

-edit-
ลองข้ามบทดูพบว่าอยากพิมพ์คำว่า คุณชายกับคุณหนูใจจะขาด 555 แต่คงคำว่า ซามะไว้น่ะแหละ